تصوری رایج وجود دارد مبنی بر اینکه افراد نابینا به دلیل از دست دادن بینایی، حس شنوایی و لامسه قوی تری دارند. اما آیا این تصور واقعیت دارد یا صرفاً یک باور عامیانه است؟ پژوهش ها نشان می دهند که پاسخ به این سوال پیچیده تر از آن است که به نظر می رسد.
برخی افراد نابینا، به ویژه کسانی که از بدو تولد یا سال های اولیه زندگی نابینا بوده اند، در تشخیص تغییرات ظریف صدا و جهت آن مهارت بیشتری نشان می دهند. این توانایی به معنای شنیدن صداهای ضعیف تر نیست، بلکه مربوط به پردازش دقیق تر اطلاعات صوتی است. مغز این افراد می تواند از نواحی معمولاً مرتبط با بینایی برای پردازش اطلاعات شنوایی و لامسه استفاده کند، به این ترتیب انعطاف پذیری عصبی، به مغز کمک می کند تا با فقدان بینایی سازگار شود. این سازگاری ممکن است به تقویت برخی مهارت های حسی منجر شود.
با این حال، این برتری همگانی نیست و در همه افراد نابینا مشاهده نمی شود. زمان از دست دادن بینایی نیز نقش مهمی ایفا می کند. افرادی که در سنین بالاتر بینایی خود را از دست می دهند، ممکن است تفاوت های حسی کمتری نشان دهند. همچنین، تقویت حواس دیگر لزوماً الگوی سازگاری مغز در همه افراد نابینا نیست. در بعضی موارد، افراد نابینا ممکن است در انجام برخی وظایف شنیداری یا لامسه عملکرد ضعیف تری داشته باشند.
در مورد حس لامسه، دیده شده که افراد نابینا، به ویژه آنهایی که به طور منظم خط بریل می خوانند، در تشخیص جزئیات ظریف با نوک انگشتان عملکرد بهتری دارند. تمرین مداوم خواندن بریل می تواند توانایی انگشتان را در تشخیص الگوهای برجسته و تفاوت های ظریف لمسی افزایش دهد. پژوهش ها نشان می دهند که این تغییرات اغلب در انگشتانی که بیشتر برای خواندن بریل استفاده می شوند، قابل مشاهده تر است. با این حال، این بدان معنا نیست که انگشتان افراد نابینا از ابتدا حساس تر هستند، بلکه استفاده مداوم از آنها این مهارت را بهبود می بخشد.
بنابراین، در حالی که از دست دادن بینایی می تواند باعث تغییراتی در مغز و تقویت برخی از حواس دیگر شود، این تغییرات پیچیده هستند و به عوامل مختلفی بستگی دارند. این یافته ها نشان می دهند که مغز انسان توانایی شگفت انگیزی در سازگاری با شرایط جدید و استفاده بهینه از اطلاعات موجود را دارد.
n
منبع: زومیت
دیدگاه‌های کاربران
0 دیدگاهاولین نفری باشید که تجربه‌اش را می‌نویسد.